Friedmans antwoord op illegale immigratie

Aan het begin van de twintigste eeuw was er in de Verenigde Staten sprake van complete vrije immigratie. Mexicaanse, Aziatische en Oost-Europese arbeidsmigranten konden zonder politiek verzet stap op Amerikaanse bodem zetten. Tegenwoordig is dat anders.

Door Justin Aenmey

Destijds werd er niet aan getwijfeld dat dit de juiste ideologie was: migranten konden gebruikmaken van de Amerikaanse arbeidsmogelijkheden en de Amerikanen profiteerden van extra arbeidskracht. Tegenwoordig is zowel de Amerikaanse als Europese politieke gedachte het tegenovergestelde. Immigranten worden het liefst aan de grens geweerd. Wat is het verschil tussen deze twee tijdsgewrichten? Hoe kan men zo inconsistent zijn?

Precies deze vragen legde Nobelprijswinnaar en econoom Milton Friedman[1] voor aan zijn publiek bij de Universiteit van Chicago in 1978. Friedmans antwoord was simpel en evident: “Het is één ding om vrije immigratie te hebben naar banen, maar het is een ander ding om vrije immigratie te hebben naar welzijn.”

Eenzelfde stukje van dezelfde taart

Wat bedoelt Friedman hiermee? De liberaal stelt voorop dat beide vormen van immigratie niet op hetzelfde moment mogelijk zijn binnen een staat. Met andere woorden: je kunt geen verzorgingsstaat hebben en tegelijkertijd arbeidsmigratie.

Vrije arbeidsmigratie zoals we dat begin twintigste eeuw in de Verenigde Staten kenden, zorgde ervoor dat iedereen erop vooruit ging. De huidige arbeidsmigratie zorgt er echter voor dat de huidige staatsburger slechter af is, terwijl de positie van de immigrant verbetert. We noemen dit in de economie een Pareto-achteruitgang.[2] De staatsburger in een verzorgingsstaat wordt immers bepaalde zorg, onderwijs en sociale zekerheden belooft en door vrije arbeidsmigratie wordt de kwaliteit en de hoeveelheid ervan verminderd, omdat nu ook arbeidsmigranten hier recht op hebben. Iedereen krijgt dus eenzelfde stukje van dezelfde taart, maar de stukjes worden kleiner.

Immigratie paradox

Friedman neemt vervolgens illegale Mexicaanse immigratie over de Amerikaanse zuidelijke grens als voorbeeld. Voor de Mexicanen is deze immigratie zondermeer een vooruitgang. De baanbeschikbaarheid in de Verenigde Staten is hoger en de salarissen zijn dubbel zo hoog. Volgens Friedman is deze illegale Mexicaanse immigratie voor de Amerikanen eveneens goed, maar het is slechts goed “wanneer het illegaal is”.

Dat leidt tot een interessante paradox. Illegale immigratie is namelijk een goed iets zolang immigranten zich niet kwalificeren voor sociale zekerheid en talloze andere voordelen van de verzorgingsstaat. De arbeidsmigranten zullen vervolgens wél de baantjes nemen die meesten van ons niet graag op ons willen nemen. Dit resulteert er weer in dat iedereen een voordeel behaalt en dat niemand erop achteruitgaat: een Pareto-verbetering.

Oplossingen volgens Friedman

Friedman geeft drie mogelijkheden om vrije arbeidsimmigratie toch plaats te laten vinden. De eerste lijkt het meest voor de hand liggend: de verzorgingsstaat afschaffen. Dit zullen de meeste politici echter verwerpelijk vinden, nu men sinds de Tweede wereldoorlog tracht deze op te bouwen.

De tweede optie is om (arbeids)migranten selectief te weren van alle sociale zekerheden in de verzorgingsstaat. Deze oplossing kan men in verschillende smaken toepassen. Zo kan men immigranten ook pas na een aantal jaar toelaten tot de verzorgingsstaat.

De laatste mogelijkheid is om immigratie illegaal te houden. Illegale immigranten kunnen namelijk op deze manier geen gebruikmaken van de voordelen uit de verzorgingstaat, maar kunnen toch voordelen behalen uit (sommige) arbeidsmogelijkheden.

Volgens Friedman ligt het probleem dus niet bij immigratie of open grenzen. Integendeel, Friedman stelt dat beide goed zijn voor een staat, maar niet in een verzorgingsstaat. Liberalen die echter voor gesloten grenzen pleiten, zijn volgens Friedman “neppe liberalen”. Echte liberalen zouden volgens Friedman tegen de verzorgingsstaat moeten zijn.

Bekijk de speech van Friedman:


VOETNOTEN

[1] Milton Friedman was een Amerikaanse econoom die in 1976 de Prijs van de Zweedse Rijksbank voor Economie ontving. Friedman staat bekend als voorvechter van vrijemarktkapitalisatie en als contrast van de Keyniaanse school. Friedman is invloedrijk geweest met zijn macro-economische visie en zijn liberale gedachte op publiek beleid.

[2] Een uitleg op een pareto verbetering kun je hier nalezen: https://www.investopedia.com/terms/p/paretoimprovement.asp