ECLI:NL:HR:2003:AH9998 (Tussendeur)

Hoge Raad, 21 oktober 2003, Tussendeur
(ECLI:NL:HR:2003:AH9998)

Essentie

Dit arrest verduidelijkt het onderscheid tussen “zoekend rondkijken” en het “doorzoeken” van een woning. De Hoge Raad bepaalt dat een opsporingsambtenaar met een machtiging tot binnentreden ook bevoegd is om een afgesloten binnendeur te forceren om zich de doorgang te verschaffen. Het forceren van zo’n tussendeur maakt de actie geen onbevoegde doorzoeking, zolang de opsporingsambtenaar enkel zoekend rondkijkt.

Rechtsregel

Volgens art. 9 Awbi heeft degene die bevoegd is een woning zonder toestemming binnen te treden, tevens de bevoegdheid om zich de toegang tot en de doorgang in de woning te verschaffen, voor zover het doel van het binnentreden dit redelijkerwijs vereist. Onder deze bevoegdheid valt ook het forceren van de tussendeur van een afgesloten ruimte. De opsporingsambtenaar is vervolgens enkel bevoegd om zoekend rond te kijken, niet om te doorzoeken.

Inhoud arrest

Feiten

De politie ontving een melding dat zich in de woning van de verdachte een hennepplantage zou bevinden. Voorzien van een schriftelijke machtiging tot binnentreden is de politie de woning binnengegaan. Na het forceren van de tussendeur van een zolderkamer troffen de agenten daar 224 hennepplanten aan. De verdachte werd uiteindelijk veroordeeld voor het opzettelijk telen van deze hennepplanten.

De verdediging stelde dat sprake was van onrechtmatige bewijsvergaring door het forceren van de tussendeur. De agenten beschikten immers enkel over de machtiging tot binnentreden en niet tot doorzoeking van de woning. Volgens de verdediging zou het forceren van een afgesloten binnendeur vallen onder ‘doorzoeken’ en niet onder ‘zoekend rondkijken’.

Het hof verwierp dit verweer en stelde dat enkel het feit dat de afgesloten deur is geforceerd, niet met zich meebrengt dat sprake is van doorzoeking.

Oordeel

De Hoge Raad bevestigt het oordeel van het hof. Volgens art. 9 Awbi kan degene die bevoegd is een woning zonder toestemming van de bewoner binnen te treden, zich ook de toegang en doorgang tot enig vertrek in de woning verschaffen, voor zover het doel van het binnentreden dit redelijkerwijs vereist.

Het forceren van een (tussen)deur valt hier ook onder. De opsporingsambtenaar is dan ook enkel gerechtigd om binnen deze ruimte zoekend rond te kijken, niet te doorzoeken. Omdat de hennepplanten na het openen van de deur direct met het oog waarneembaar waren, is geen sprake geweest van een onbevoegde doorzoeking. Het verweer over de onrechtmatige bewijsvergaring is door het hof dus terecht verworpen.

Conclusie

Het beroep in cassatie van de verdachte wordt door de Hoge Raad verworpen. De veroordeling van de verdachte blijft in stand.