ECLI:NL:RBROT:2025:13607 (Celstraffen voor Vlaardingse pleegouders)

Rechtbank Rotterdam, 15 november 2025, Pleegouders veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf

(ECLI:NL:RBROT:2025:13607 en ECLI:NL:RBROT:2025:13611)

Essentie

De rechtbank acht bewezen dat de mannelijke verdachte zijn tienjarige pleegdochter gedurende een lange periode ernstig heeft mishandeld, haar opzettelijk van haar vrijheid heeft beroofd en haar in een hulpeloze toestand heeft gebracht en gelaten. Als gevolg daarvan heeft de pleegdochter zwaar lichamelijk letsel en blijvend psychisch letsel opgelopen. Daarnaast heeft de mannelijke verdachte drie andere pleegkinderen mishandeld.

Ten aanzien van de vrouwelijke verdachte is bewezen dat ook zij haar tienjarige pleegdochter heeft mishandeld, haar van haar vrijheid heeft beroofd en haar in een hulpeloze toestand heeft gebracht en gelaten. Daarnaast heeft zij het jongere halfzusje van de pleegdochter mishandeld en vernederd.

Beide verdachten (hierna: de pleegouders) worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar en aan hen wordt een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel opgelegd.

Rechtsregel

Een verdachte die een minderjarige mishandelt is strafbaar op grond van artikel 300 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel valt onder artikel 302 Sr. Het opzettelijk en wederrechtelijk van de vrijheid beroven of beroofd houden van een minderjarige levert een strafbaar feit op als bedoeld in artikel 282 Sr. Indien de verdachte een zorg- of onderhoudsplicht heeft, levert het opzettelijk in een hulpeloze toestand brengen en laten strafbaar gesteld in artikel 255 Sr, ook wanneer sprake is van nalaten.

Verminderde toerekeningsvatbaarheid kan op grond van artikel 39 Sr strafverminderend werken, maar sluit het opleggen van een langdurige gevangenisstraf niet uit. Indien het recidiverisico beperkt is, kan de rechter afzien van terbeschikkingstelling en volstaan met een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 38z Sr.

Inhoud vonnissen

Feiten

De rechtbank stelt vast dat de pleegouders gedurende een periode van ruim twee jaar structureel en stelselmatig geweld hebben gebruikt tegen hun pleegdochter. De pleegdochter werd opgesloten, geslagen, vernederd en langdurig blootgesteld aan onmenselijke straffen, waaronder het naakt opsluiten in een kooi en het dwingen tot uitputtend dansen. Dit handelen leidde tot ernstig lichamelijk letsel, waaronder hersenletsel en botbreuken, en tot blijvende psychische schade.

De pleegdochter werd in mei op tienjarige leeftijd opgenomen in het Erasmus MC met ernstig ondergewicht, hoofd- en hersenletsel en meerdere breuken. Zij woog slechts 19 kilo, terwijl een gezond gewicht rond de 34 kilo lag. Door het geweld functioneert zij blijvend op het ontwikkelingsniveau van een vierjarig kind en heeft zij levenslang intensieve zorg nodig. Uit gedragskundig onderzoek in het Pieter Baan Centrum blijkt dat de pleegouders lijden aan persoonlijkheidsstoornissen.

Oordeel rechtbank

De rechtbank baseert haar oordeel op een samenstel van bewijsmiddelen, waaronder medische rapportages, forensisch deskundigenonderzoek, camerabeelden uit de woning, WhatsApp-berichten tussen de pleegouders en verklaringen van de pleegouders zelf. Uit de medische dossiers en de rapportages van het Nederlands Forensisch Instituut volgt dat de pleegdochter gedurende langere tijd is blootgesteld aan herhaald en fors geweld, hetgeen heeft geleid tot ernstig en blijvend lichamelijk letsel. De aard, plaats en ouderdom van de letsels sluiten een accidentele toedracht uit en wijzen op structurele mishandeling.

Voorts leiden de aangetroffen camerabeelden en digitale communicatie tot de conclusie dat de vrijheidsbeperkende maatregelen, waaronder het vastketenen en opsluiten van het slachtoffer, doelbewust en planmatig zijn toegepast. De rechtbank acht bewezen dat de pleegouders wetenschap hadden van deze gedragingen en daarin een actieve dan wel faciliterende rol hebben gehad. Het nalaten om in te grijpen wordt, gelet op de bestaande zorgplicht, als strafbaar aangemerkt.

Voor de pleegvader geldt dat hij daarnaast ook fysiek geweld heeft toegepast tegen twee pleegbroertjes. Voor deze feiten acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat sprake is geweest van mishandeling. Voor mishandeling van twee andere eerder geplaatste pleegkinderen ontbreekt volgens de rechtbank voldoende bewijs, hetgeen tot vrijspraak leidt. Ten aanzien van de pleegmoeder acht de rechtbank bewezen dat zij actief heeft deelgenomen aan de mishandeling van de oudste pleegdochter en dat zij het jongere halfzusje heeft mishandeld en vernederd. Haar nalaten om in te grijpen wordt haar zwaar aangerekend, nu zij als pleegouder een zelfstandige zorgplicht had.

Bij de strafoplegging betrekt de rechtbank de ernst van de feiten, de langdurige periode waarin deze zijn gepleegd en de onomkeerbare gevolgen voor de pleegdochter. Strafverzwarend weegt mee dat de feiten zijn gepleegd tegen een bijzonder kwetsbaar slachtoffer en binnen een afhankelijkheidsrelatie. Strafmatigend acht de rechtbank de door gedragsdeskundigen vastgestelde persoonlijkheidsstoornissen, op grond waarvan de pleegouders als verminderd toerekeningsvatbaar worden aangemerkt.

Ten aanzien van de maatregel oordeelt de rechtbank dat, hoewel sprake is van ernstige feiten, niet is voldaan aan de wettelijke vereisten voor tbs met dwangverpleging. Het recidiverisico wordt door de deskundigen als beperkt ingeschat en er bestaat geen reëel gevaar voor herhaling binnen een vergelijkbare context. Ter waarborging van toezicht en behandeling na detentie acht de rechtbank het opleggen van een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel wel noodzakelijk en proportioneel.

Conclusie
De rechtbank veroordeelt de pleegouders tot een gevangenisstraf van acht jaar en legt hen een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op. De rechtbank noemt het handelen van beide verdachten schokkend en mensonterend. Zij hebben het vertrouwen dat de samenleving in pleegouders stelt ernstig beschaamd. Hoewel het Openbaar Ministerie tbs met dwangverpleging had geëist, acht de rechtbank deze maatregel niet noodzakelijk. Doorslaggevend daarbij is dat de kans uiterst klein wordt geacht dat de verdachten opnieuw pleegkinderen zullen opvangen.