ECLI:NL:RBROT:2021:5605 (Mag slecht winterweer leiden tot ontslag op staande voet?)

Rechtbank Rotterdam, 16 juni 2021, Werkweigering vanwege slecht winterweer rechtvaardigt geen ontslag op staande voet

(ECLI:NL:RBROT:2021:5605)

Essentie

In deze zaak staat centraal of een werknemer die wegens slecht winterweer weigert naar kantoor te komen en zonder toestemming thuiswerkt, rechtsgeldig op staande voet kan worden ontslagen. De rechtbank oordeelt dat weliswaar sprake is van werkweigering, maar dat deze gedraging in de gegeven omstandigheden geen dringende reden oplevert voor ontslag op staande voet. Van de werkgever mocht worden verwacht dat hij met een minder vergaande maatregel had volstaan.

Rechtsregel

Ontslag op staande voet geldt als een ultimum remedium en is slechts gerechtvaardigd indien van de werkgever redelijkerwijs niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook wanneer sprake is van werkweigering moet worden beoordeeld of de door de werkgever gegeven instructie redelijk was, of de werknemer voldoende en duidelijk is gewaarschuwd voor de mogelijke gevolgen van het niet opvolgen van die instructie en of in de gegeven omstandigheden had kunnen worden volstaan met een lichtere sanctie.

Inhoud beschikking

Feiten

De werknemer was sinds november 2020 in dienst bij een klein bedrijf en verrichtte haar werkzaamheden normaal gesproken op kantoor. In februari 2021 deed zich uitzonderlijk winterweer voor, waarbij sprake was van sneeuw, gladheid en waarschuwingen van Rijkswaterstaat. De werknemer bleef op maandag en dinsdag thuiswerken en meldde dit aan een collega. Op dinsdag gaf haar leidinggevende expliciet opdracht om naar kantoor te komen. De werknemer weigerde dit, omdat zij de reisomstandigheden onveilig vond. Diezelfde middag werd zij door de werkgever op staande voet ontslagen wegens werkweigering.

Oordeel rechtbank

De kantonrechter stelt voorop dat de werkgever op grond van het instructierecht in artikel 7:660 BW in beginsel het recht heeft om te bepalen waar de werknemer haar werkzaamheden verricht. Door niet naar kantoor te komen heeft de werknemer deze instructie niet opgevolgd, zodat sprake is van werkweigering. Dat neemt echter niet weg dat moet worden beoordeeld of deze werkweigering een dringende reden vormt voor ontslag op staande voet in de zin van artikel 7:677 en 7:678 BW.

De rechtbank acht in dit verband van belang dat thuiswerken feitelijk mogelijk was, dat de werknemer niet eerder was gewaarschuwd, dat niet duidelijk is gewezen op de mogelijke consequenties van het niet verschijnen op kantoor en dat minder vergaande sancties, zoals looninhouding of een disciplinaire maatregel, voorhanden waren. Gelet op deze omstandigheden is het ontslag op staande voet disproportioneel en daarom niet rechtsgeldig.

Conclusie

De rechtbank vernietigt het ontslag op staande voet. De werknemer heeft recht op een transitievergoeding en een gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging. Een billijke vergoeding werd niet betaald omdat ook de werknemer een verwijt treft en het dienstverband kort was.