ECLI:NL:RBMNE:2025:5015 (Hond mee naar werk is een arbeidsvoorwaarde)

Rechtbank Midden-Nederland, 24 november 2025, Hond mee naar werk is een arbeidsvoorwaarde (ECLI:NL:RBMNE:2025:5015).

Essentie

In deze zaak gaat het om een fysiotherapeut die sinds zijn indiensttreding in 2019 dagelijks zijn hond meenam naar het werk. Toen de werkgever per 1 mei 2025 een algemeen verbod op het meenemen van honden instelde, verzette de werknemer zich daartegen. Volgens hem was het meenemen van de hond een verworven arbeidsvoorwaarde geworden. De kantonrechter gaf hem daarin gelijk: door jarenlang stilzwijgend toe te staan dat de hond mee naar het werk werd genomen, is sprake van een vaste gedragslijn die als arbeidsvoorwaarde kwalificeert. De werkgever mag deze niet eenzijdig wijzigen zonder instemming van de werknemer. De werknemer mag zijn hond blijven meenemen in afwachting van een inhoudelijke beoordeling in de bodemzaak. 

Rechtsregel

Een vaste gedragslijn van de werkgever kan uitgroeien tot een arbeidsvoorwaarde, wanneer de werknemer er in redelijkheid op mocht vertrouwen dat deze blijvend zou gelden. Zo’n arbeidsvoorwaarde mag de werkgever in beginsel niet eenzijdig wijzigen zonder instemming van de werknemer.

Uitspraak

Feiten

De fysiotherapeut is sinds augustus 2019 in dienst bij de werkgever. Sinds de start van zijn dienstverband neemt hij dagelijks zijn hond mee naar het werk. Ook enkele andere collega’s namen hun hond regelmatig mee. De werkgever gedoogde deze situatie jarenlang. Eind mei 2024 werd het meenemen van honden door een nieuwe locatiemanager aan de orde gesteld. Na overleg werd er, per 1 mei 2025, een verbod opgelegd voor het meenemen van honden naar de werkvloer. De werknemer hield zich aan het verbod, maar startte een kort geding met de stelling dat het meenemen van de hond een verworven arbeidsvoorwaarde was geworden.

Oordeel

De kantonrechter oordeelde dat sprake is van een vaste gedragslijn waarbij het toestaan van het meenemen van de hond voor de werknemer een arbeidsvoorwaarde is geworden. De hond werd zes jaar lang zonder bezwaar toegelaten, er waren geen klachten en de werknemer mocht hieruit opmaken dat dit onderdeel was van zijn arbeidsrelatie.

De arbeidsovereenkomst bevatte geen eenzijdig wijzigingsbeding en ook op grond van goed werknemerschap kon niet van de werknemer worden verlangd dat hij akkoord zou gaan met het verbod. Als er een eenzijdig wijzigingsbeding in een arbeidsovereenkomst staat zijn er immers, onder strikte voorwaarden, mogelijkheden om arbeidsvoorwaarden eenzijdig te wijzigen. In deze zaak ging dit niet op.

De door de werkgever aangevoerde bezwaren, zoals hygiëne en klachten over andere honden wogen volgens de rechter niet zwaar genoeg, mede omdat er over deze hond nooit klachten waren. De rechter achtte de kans groot dat een bodemrechter tot hetzelfde oordeel zou komen.

De vordering van de werknemer werd toegewezen: het verbod wordt voorlopig buiten werking gesteld en de werknemer mag zijn hond, onder dezelfde voorwaarden als voorheen, weer meenemen naar het werk. De werkgever werd daarnaast veroordeeld in de proceskosten van ruim €1.100.