ECLI:NL:RBAMS:2025:3360 (Verzwijgen strafrechtelijke veroordeling leidt tot rechtsgeldig ontslag)

Rechtbank Amsterdam 20 mei 2025, Werknemer op staande voet ontslagen wegens een strafrechtelijke veroordeling
(ECLI:NL:RBAMS:2025:3360)

Essentie

Een werknemer die als begeleider in de maatschappelijke zorg werkzaam was, is op staande voet ontslagen vanwege het verzwijgen van een strafrechtelijke veroordeling wegens ontucht met een cliënt bij  een eerdere werkgever. De kantonrechter oordeelt dat deze verzwijging – mede gezien de aard van zijn functie – een dringende reden voor ontslag op staande voet oplevert.

Rechtsregel

Een werknemer die een vertrouwenspositie vervult en een relevante strafrechtelijke veroordeling verzwijgt, handelt in strijd met goed werknemerschap. Ook wanneer het vonnis nog niet onherroepelijk is, kan het achterhouden van dergelijke informatie op zichzelf een dringende reden voor ontslag op staande voet opleveren, zeker wanneer het gaat om ernstige feiten die verband houden met de aard van de functie.

Inhoud beschikking

Feiten

De werknemer was sinds januari 2022 in dienst bij HVO-Querido als begeleider van kwetsbare cliënten. In november 2024 werd hij door de strafrechter veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf maanden en een beroepsverbod voor het plegen van ontucht met een cliënt bij een eerdere werkgever. Hoewel het vonnis nog niet onherroepelijk was vanwege een ingesteld hoger beroep, bevatte het genoeg steunbewijs voor de ten laste gelegde feiten.

HVO-Querido werd door middel van een anonieme melding op de hoogte gebracht van de veroordeling. Na verificatie bij de rechtbank en contact met de werknemer, besloot de werkgever tot ontslag op staande voet.

Oordeel kantonrechter

De kantonrechter toetste of het ontslag op staande voet in de zin van artikel 7:677 lid 1 BW rechtsgeldig was. Daarbij is getoetst aan drie wettelijke criteria: een dringende reden, onverwijldheid van het ontslag en onverwijlde mededeling van die reden. Het strafrechtelijke vonnis was op zichzelf onvoldoende voor ontslag, mede vanwege het feit dat het vonnis nog niet onherroepelijk was en de werknemer al enige tijd arbeidsongeschikt was. Desondanks oordeelt de kantonrechter dat het geheel aan omstandigheden alsnog een dringende reden oplevert. Doorslaggevend is dat de werknemer herhaaldelijk heeft nagelaten zijn werkgever te informeren over het lopende strafrechtelijke onderzoek en het uiteindelijke vonnis. Dit wordt hem zwaar aangerekend.

De kantonrechter acht het aannemelijk dat van de werknemer, gezien zijn functie met kwetsbare cliënten, verwacht mag worden dat hij uit eigen beweging melding maakt van strafrechtelijke ontwikkelingen. Dit geldt temeer nu er eerder gesprekken hadden plaatsgevonden over soortgelijke meldingen. De opstelling van de werknemer dat hij alleen hoeft te melden als hem concreet iets gevraagd wordt, acht de kantonrechter onjuist. Het feit dat de werknemer geen melding maakte van het strafrechtelijk onderzoek, de dagvaarding en de uiteindelijke veroordeling, ondanks eerder gevoerde gesprekken met de werkgever, rechtvaardigt het ontslag. Daarbij weegt ook mee dat de werknemer na het ontslag geen blijk geeft van inzicht in zijn verplichting tot transparantie. Dit leidt ertoe dat de werkgever in redelijkheid het vertrouwen in de werknemer heeft mogen verliezen en tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst heeft mogen overgaan.

De verzoeken van de werknemer tot toekenning van de transitievergoeding, een billijke vergoeding en een schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging worden afgewezen. De werknemer heeft wel recht op een positief getuigschrift, nu daartegen door de werkgever geen verweer is gevoerd.