Verdachte situatie

“Bel bij verdachte situaties 112!” Goed, waarschijnlijk ging het daar dus mis toen ik in 2004 als receptioniste aan het werk was in een verpleeghuis. Destijds was het credo meer dat 112 was voor levensbedreigende situaties en dat was dit toch bij lange na niet, dus ik belde het 0900-nummer van de politie. Ik ging karmapunten verdienen en een misdrijf voorkomen, win-win. Spoiler alert: mooi niet.

Het duurde even voordat ik iemand aan de lijn kreeg en ik uit de doeken kon doen wat ik zag. Twee jongens waren bezig een scooter te stelen op het parkeerterrein waar ik uitzicht op had. Ze hadden duidelijk niet de juiste sleuteltjes bij zich om die scooter mee te nemen (alhoewel dat natuurlijk niet direct bewees dat die scooter ook niet van een van de twee jongens was, ok, vooruit), ze keken net iets te regelmatig in het rond en de bewegingen die ik ze zag maken, gaven de indruk dat ze aan het zagen waren. Geen zuivere koffie, ik vermoedde dat het niet klopte, maar levensbedreigend was het ook niet. Vandaar mijn keuze voor het algemene nummer.

“Dat klinkt inderdaad opvallend,” was de stem aan de andere kant van de lijn met me eens. Dus ik omschreef de scooter en de jongens zo gedetailleerd als ik kon, gaf de locatie door en de stem aan de andere kant van de lijn zou “een wagen sturen”. Dikke prima.
Die wagen kwam inderdaad, twee agenten liepen naar mijn receptie en vroegen waar die jongens dan aan die scooter zaten te prutsen, want zij zagen niets op het parkeerterrein. “Nou, die jongens zijn anderhalf uur geleden in die richting op de scooter weggereden…”
Waarom ik niet had geprobeerd ze tegen te houden. Uh? En ik maar denken dat dat hun job was joh.

Ongeveer een jaar later merkte ik dat het over straat lopen met een desktopcomputer onder je arm geen alarmbellen laat rinkelen bij voorbijgangers, net als het openen van je autoportier en het starten van die auto met een theelepeltje (nee, vraag maar niks), omdat je even geen zin hebt je autosleutel uit je tas te vissen. Genoeg mensen die voorbij liepen, maar ik werd niet door de politie in m’n kraag gevat met de vraag wat ik dacht dat ik nou eigenlijk aan het doen was, “mevrouwtje”. Ja, of misschien belden die mensen ook 0900 in plaats van 112 – zelfde levensbedreigende indoctrinatie gehad waarschijnlijk. En die indoctrinatie ging ver, heel ver. Ik hoor die onheilspellende stem nog zo roepen: “Bel je 112, dan weten we je nummer!” Jaiks! Thanks, but no thanks!

Van levensbedreigend lijken we dan inmiddels over te zijn op de “verdachte situatie”. Ik knikte braaf. Ok, nou, als ik iets verdachts zie, dan bel ik wel gelijk 112 hoor. Dan heb je m’n nummer maar, ook goed. Maar wat ís dan eigenlijk een verdachte situatie? Een beetje googelen meldt vooral hoe je inbrekers herkent vanwege het gedrag dat ze vertonen. Maar een “verdachte situatie” is toch niet hetzelfde als “oi, ik dénk dat die kerel gaat inbreken!”?

Hoe dan ook, afgelopen week ontdekte ik een andere situatie die veel mensen blijkbaar niet als “verdacht” aanmerken: een stratenmaker die met een draagbare cirkelzaag het kettingslot om de fiets van een blonde vrouw doorzaagt. Zo’n alledaagse situatie is dat toch niet, lijkt me. Helemaal geluidloos was het ook niet. Er was ook best wat bekijks. Maar de sterke arm der wet liet zich niet zien, ook al speelde dit tafereel zich min of meer af op de stoep voor het politiebureau. Hoe dan?! Maar goed, ok, niet verdacht blijkbaar.

Dus dan rest de vraag: wat is dan wél een verdachte situatie? Iemand?!