Net als in de film

Voor mijn twaalfde verjaardag mocht ik een slaapfeestje geven op de zolder van ons huis. Daar was ruimte genoeg voor mij en vier vriendinnen om luchtbedden en matrassen neer te leggen en de hele nacht films te kijken omringd door flessen frisdrank en zakken chips. Omdat ik op dat moment smoorverliefd was op Koen Wauters keken we ook de net uitgekomen film Intensive Care waarin hij de hoofdrol had. Die film was voor twaalf jaar en ouder en bleek in het genre ‘horror’ te vallen. Dat hebben we geweten.

Toen ik 19 was, wilde ik die film nog wel een keertje kijken. Zó eng kon het nou toch allemaal ook weer niet geweest zijn? Ik bedoel, een Nederlandse horrorfilm. Hallo. Die zijn voorspelbaarder dan het weer joh. Het is altijd nacht, er is altijd een bos en als er iets griezeligs staat te gebeuren is er altijd blauwe mist. Oh, en als er drie vuurpijlen op de slechterik worden afgevuurd omdat de goeierik er maar drie bij zich heeft, gaat de eerste rechts langs hem heen, de tweede links en de laatste treft hem precies in het midden. Dat kon ik toch wel hebben? De film bleek inmiddels op de afdeling ‘comedy’ te staan en nadat ik hem nog eens had bekeken was ik het daar volledig mee eens. Er zaten scenes in waardoor ik over de grond rolde van het lachen. Zo heerlijk ongeloofwaardig! En toen ik die film dus eenmaal kon zien zonder roze bril, was hij ook lang zo spannend niet meer.

Datzelfde gaat trouwens op voor zogenaamd spannende films of series waarin zulke domme dingen gebeuren dat je je gewoon niet kunt voorstellen hoe zoiets geloofwaardig zou moeten zijn. Stel je voor:

Nico schrikt zich rot als hij om 6 uur ’s morgens door de politie wordt aangehouden op verdenking van diefstal van twee laptops. Dit kan niet, dit is onmogelijk! Hij is zó voorzichtig geweest. Niemand heeft hem gezien, niemand die hem heeft kunnen herkennen. En toch staat de politie hier in zijn kamer. Eerst stelden ze vragen of hij die nacht buiten was geweest, wat hij had ontkend. Daarna wilden ze van alles weten over zijn schoenen, die ze eerst aandachtig hadden bekeken. Nee, hij leende zijn schoenen nooit uit, natuurlijk niet! Hoe die gestolen laptops in zijn kamer terecht waren gekomen? Wist hij veel! Die zou een van z’n huisgenoten daar wel hebben neergelegd. Het helpt hem allemaal niet. De rechter vindt dat er voldoende wettig en overtuigend bewijs is om hem de diefstal toe te rekenen en hem te veroordelen tot vier maanden gevangenisstraf.

En dat allemaal omdat de politie vanaf de plaats delict de voetstappen in de sneeuw is gevolgd naar het pand waar Nico woont en zijn schoenzolen heeft vergeleken met het profiel van de voetstappen in de sneeuw. Serieus. Zoiets stoms gebeurt écht alleen in films. Toch?