Even niets over rechten.

Ik heb me toch een moeder, van goud is ze. Gevalletje 24 karaat en 24 uur van de dag voor ons paraat. Goedkoop rijmpje hè? Maar daarom niet minder waar. Een Noord-Afrikaanse met Portugese en Arabische voorouders. Het enige goede wat koloniseringen en oorlogen met zich meebrachten was de mengelmoes van genen. En stralen dat ze doet, die moeder van me. 55 lentes jong, ogen met 1001 verhalen en een huid van jewelste. En haar ziel? Een juweel.

Even niet het koppelen van een of andere nationale of internationale gebeurtenis aan rechtssystemen en vervolgens mijn sarcasme en satire erop loslaten. Even niet. Eigenlijk zou je bij alles wel rechten kunnen betrekken. Graaf diep genoeg en gij zult vinden. Maar ik neem tijdens deze zonnige week tussen Herdenkingsdag, Bevrijdingsdag en Moederdag liever even de tijd om na te denken over het leven. Het denken aan zij die vielen, zij die vochten voor hen die vielen en zij, zij die hetzelfde doet. Voor jou, speciaal voor jou.

Aan de ene kant is het heel normaal, hè? Dat ze er voor je is. Ze heeft je tenslotte gebaard, jou het leven geschonken en de meesten van ons weten niet beter dan dat zijn of haar moeder er vanaf de eerste stapjes was. Fijne verbintenis zo. Ze baart je, maar jij wordt geen eigendom van haar. Ze voert je, maar je hoeft daar geen tegenprestatie voor te leveren. Ze investeert in je, en jij, de nu geld makende en carrière hebbende toevoeging aan de samenleving, hoeft geen aandelen af te staan of dividend aan haar uit te keren. Noem me een pessimist, maar ik kan me geen beter contract voorstellen. Ach, even geen rechten hadden we gezegd, toch?

Elke zondagochtend, dan ontbijten we, een gezin van vijf, met moeder aan de kop van de tafel. Een typisch moment waar ik me over 30 of 40 jaar (laat het alsjeblieft 40 zijn) om voor de kop stoot, omdat ik het for granted nam. De muntthee wordt koud, een tweede ronde wordt ingeschonken en daarmee wordt het startsein gegeven. Een bilateraal gesprek gaat van start. Met inhoudelijke onderwerpen. Ze heeft namelijk natuurlijk ook zo’n ‘familietijdvernietiger’, zo’n elektrisch anti-socialiseer machinetje, zo’n ‘oh is het al zo laat, ik moet maar eens gaan’ versneller. Een smartphone is de meest gangbare term. Handig voor haar werk, maar ook om met me te sparren over actuele juridische zaken die ik zelf soms een stuk minder interessant vind dan zij. Want betrokken dat ze is, die moeder van me. Maar goed, wat hadden we afgesproken? Even geen rechten.

Vandaag is het Moederdag, maar vier het subtiel. Het cliché dat het elke dag Moederdag is of moet zijn, past prima. Ik ga de minuten aankomende zondagochtend in ieder geval bijhouden. Dat is het minste wat ik kan doen, de aanwezigheid waarderen. Een tweede glas thee vervolgen met een derde, misschien een vierde, ja, zeker een vierde. De 1001 verhalen aanhoren. En genieten dat ik zal. Maar als ze weer begint over rechten dan onderbreek ik haar resoluut: ‘Wat hadden we afgesproken?’

Reacties

reacties