Digital momma is not watching you

Er zijn de afgelopen jaren genoeg momenten geweest waarop ik het jammer vond dat ik niet nu, in dit digitale tijdperk, op de middelbare school zit. Het leek me zo ontzettend veel gemakkelijker: woordenlijsten stampen met een app, je huiswerk en opdrachten in één oogopslag kunnen zien en dan niet alleen op datum gesorteerd, maar ook per vak, per deelstap, per benodigd boek… Effing handig!

Een takenlijst die een reminder geeft op het moment dat je écht met een taak moet beginnen en die ook nog even piept op het moment dat de deadline morgen is (morgen?! Nee, wat?!). Voor je informatie niet naar de bieb hoeven, waar dat boek dat jij nodig hebt natuurlijk nét is uitgeleend voor de komende drie jaar, maar gewoon vanachter je laptop op de bank toegang hebben tot alle informatie die je nodig hebt. Ik zag het helemaal zitten. Waar ik vroeger altijd riep dat ik te laat ben geboren (want hallo, hóe tof zijn de 60’s en 70’s mensen?!), riep ik de afgelopen jaren dat ik absoluut te vroeg ben geboren.

Tót mijn oudste zoon naar de brugklas ging. Was ik eerst nog een klein beetje jaloers dat hij in deze makkelijke tijd naar school mocht, inmiddels ben ik onwaarschijnlijk blij dat ik níet in deze tijd naar school hoef. Hij heeft bijvoorbeeld op maandagochtend de eerste twee uur gym. Dat betekent dat hij op zondagavond een mail krijgt van zijn gymdocent, waarin wordt meegedeeld of hij binnen- of buitengym heeft. Ik fietste als brugger gewoon naar school, zag dat op het mededelingenbord in de hal en moest dus soms naar het sportveld fietsen. Was je daardoor aan de late kant, ja, jeetje, je moest eerst dat bord gaan checken.

Aan het einde van een les vertelde de docent wat je voor de volgende les moest doen, wanneer je een overhoring had en wanneer een proefwerk. Dat schreef je op in je agenda – of niet – en je ging aan de slag – of niet. Mijn oudste krijgt nu aan het begin van een periode voor alle vakken een studiewijzer tot aan de proefwerkweek. Overzichtelijk, zou je zeggen, maar nee, docenten gebruiken niet allemaal dezelfde manier van afkorten, voegen soms dingen toe of laten dingen weg, of gooien dingen om. Dus, zoals kapitein Barbossa zou zeggen: “De studiewijzer is meer een richtlijn dan een regel.”

Met andere woorden, al die ingevingen van docenten moeten leerlingen alsnog in een agenda opschrijven, want te onthouden is het zeker niet. En als je dan denkt dat je overal hebt gekeken om te weten wat het huiswerk is, nope, think again: er bestaat ook nog zoiets als Magister waarin docenten het huiswerk, de overhoringen en de proefwerken noteren – of niet. Huiswerk maken wordt zo toch een beetje Russisch roulette. En waar het destijds toch echt gewoon mijn eigen verantwoordelijkheid was of ik dat huiswerk al dan niet deed, op de school van de oudste is het zo dat wanneer je je huiswerk niet (af)gemaakt hebt, je dat aansluitend aan je laatste les nog ‘even’ mag gaan doen. Zjuust.

Die Magisterapp is ook nog een dingetje op zich. Ouders kunnen namelijk ook inloggen. Oh yeah. Ouders zien dus of je je huiswerk hebt gedaan, ongeoorloofd afwezig bent geweest, of je spullen bent vergeten mee te nemen naar de les én je cijfers. Kolere! Nu ben ik zelf natuurlijk nóóit ongeoorloofd afwezig geweest (*kuch*), heb ik zelf natuurlijk ook nóóit een onvoldoende verzwegen voor mijn moeder (*dubbele kuch*) en had ik uiteraard ook altijd ál mijn spullen bij me en mijn huiswerk voor de komende drie weken gedaan (*stikt*). Ik leerde destijds met recht door vallen en opstaan dat het mijn eigen inzet was die m’n succes bepaalde. Ik leerde plannen, ik leerde verantwoordelijkheid.

Leren lopen doe je als dreumes niet ingepakt met twintig kussens. Je wankelt wat, je valt eens en je leert dat je plat op je snoet gaat als je je voeten niet over de drempel zet, maar ertegenaan. Ik kijk dus alleen in Magister als ik verlof heb aangevraagd vanwege een tandarts- of doktersbezoek om te checken of die aanvraag is goedgekeurd en ik kijk als mijn zoon me vraagt om iets te bekijken in die app. Verder mag hij van mij best eens iets vergeten. Daar leer je soms namelijk nog veel meer van.

Dus als we dan ’s avonds een zoveelste crisis hebben gehad, omdat er ineens ergens huiswerk opgedoken is waar het kind het bestaan niet van wist, dan kijk ik even naar mijn huidige papieren agenda, met mijn afspraken, mijn lijstjes en mijn planningen en dan denk ik: de middelbare school in de 90’s was helemaal zo gek nog niet.