Another day in paradise

Nadat de vorige periode in de ban van de Zwarte Pieten-discussie was, gaan we het nu hebben over een lichter onderwerp: belastingparadijzen! Als je op een doodgewone woensdag door het raam van je studentenkamer kijkt, zie je niet echt de weerspiegeling van hetgeen je jezelf inbeeldt als je aan een paradijs denkt. We zien dan veel eerder en liever – en ik noem dit geheel willekeurig – bijvoorbeeld een stukje Panama.

Laat ik beginnen met een life saving tip van het huis: Panama en Nederland hebben geen uitleververdrag. Leen je dus scheel, zet een onderneming op in Panama en lééf. Zie het maar gewoon als een reimbursement vanuit onze gulle regering voor alle belasting en accijnzen die je tot je 22ste hebt betaald. Niemand die de moeite neemt om een internationale rel te riskeren voor die 25k die je hebt meegenomen. En wat nu als iemand dat wel doet, you ask? Ach, dan zeg je toch gewoon dat het je eigen nederzetting in Panama is! Ik heb vernomen dat dan zelfs VN-resoluties niet meer op je van toepassing zijn. Al verbreek en negeer je er tientallen..

Je haalt er daar makkelijk de papers mee, maar ook zeker hier in ons eigen land. We worden ervan beschuldigd dat wij een belastingparadijs zijn. Ondanks de schrik staat deze beschuldiging eigenlijk al een tijdje. Samen met onder meer Bermuda, Panama en de Kaaimaneilanden. Een kwalificatieronde die we wel kunnen en zullen winnen! De ronde wordt georganiseerd door de Amerikaanse multinationals en is eigenlijk een wedstrijdje vingers wijzen. Ergo, allemaal zwoegende verliezers met alleen de organisator als grote winnaar.

Even de technische kant van dit verhaal: de oase van deze fiscale woestijn wordt gevuld door het misverstand omtrent de commanditaire vennootschap. Het enige dat je er voor nu over hoeft te weten is dat het een bedrijfsvorm is die vakkundig wordt uitgebuit. De Amerikaanse fiscus claimt namelijk dat elke cv die in Nederland is gevestigd hier ook belastingplichtig is en de Nederlandse fiscus claimt op haar beurt weer het tegenovergestelde. Vingers wijzen door twee kemphanen resulteert in een luxepositie voor de Amerikaanse cv’s: ze betalen nergens belasting. Je zou het kunnen vergelijken met een ouderlijke ruzie. Papa en mama wonen niet meer samen, hebben ruzie en jouw aanwezigheid is het lijdend voorwerp. Ondertussen gaat het er bij jou om dat je dat half uurtje voor etenstijd wilt blijven snoepen en dat blijf je dan ook maar gewoon doen zolang zij hun akkevietje nog niet hebben gesust.

Ik bagatelliseer het een beetje, maar de winsten die hiermee zijn gemoeid schieten tot in de miljarden. De trustsector in Nederland werkt hier graag aan mee en hebben een royaal aandeel in het doorgeven en wegsluizen van royalty’s. Maar: in Rutte III we trust! Er komen maatregelen aan die vooral zien op toezicht in de betreffende sector en op een portier bij de grens. (Krijgt Geert toch zijn zin!) State your purpose komt straks op het inschrijfformuliertje te staan.

Allemaal leuk en aardig, de spierballentaal van de deemoedige minister-president. Maar zoals we allemaal weten bijten blaffende honden niet. En wat ze al helemaal niet doen is de winstbelasting verlagen en de dividenduitkering afschrappen. Foei meneer Rutte, niet meer doen hoor! Ik snap het allemaal wel, je wil immers aantrekkelijk blijven en groot worden/blijven in het klein zijn. Mooi credo, zet deze vooral door en wees filantropisch, maar het uitzicht wordt er steeds waziger en dubbelzinniger op. De snoeptrommel wordt door al dat gesnoep leger en leger, zo’n 4,7 miljard leger. Maar goed, it’s just another day in paradise.