Afstudeersentiment

Dat het niet leuk was om je diploma-uitreiking te moeten missen vanwege al het coronagedoe, tuurlijk, begreep ik. Maar heel eerlijk gezegd vond ik het sentiment waarmee dat gebracht werd lichtelijk overdreven. But did you die? Is dat nou echt het einde van de wereld? Je hebt je diploma toch gewoon, dáár gaat het toch om? Nou dan. Niet zeuren hoor, kom.

Van de OU mag je kiezen als je afstudeert: diploma laten opsturen of overhandigd krijgen tijdens een uitreiking. Tijdens mijn hele bachelor dacht ik niet eens na over een uitreiking. Feeste(lijkhede)n? Nee hoor, dat kwam wel als ik alle puntjes van de master bij elkaar gesprokkeld had. Uiteindelijk wist ik al dat ik doorging voor de master, dus het voelde niet echt als afstuderen.

De bachelor wordt bij de OU afgesloten met een slotbijeenkomst in Heerlen. Uiteindelijk is dat de vestigingsplaats van je Alma mater, dus je móet daar toch minstens één keer geweest zijn, zo is het idee. Vanuit Leiden is het een wereldreis, maar het had ook wel iets. Alhoewel het betreffende vak voor mij niet het laatste vak was – ik had nog wat ECTS binnen te slepen waardoor het voor mij meer voelde als een heel bijzonder tentamen – vond ik het toch wel wat hebben, zo’n bijeenkomst, de sfeer… Dus toen ik bijna een jaar later de brief kreeg waarin stond dat ik inmiddels toch echt LLB was, gebruikte ik de code in die brief toch maar wel en ik meldde me aan voor de uitreiking. Die was twee maanden later. Echt als afsluiten voelde het niet, omdat ik al met de master bezig was, maar ik realiseerde me wel dat het desondanks best een prestatie was om trots op te zijn. Misschien dat de uitreiking me dat gevoel van afsluiting kon geven.

Dat gebeurde niet echt, maar het was wel een ontzettend leuke dag. Het werd (net als de slotbijeenkomst in Heerlen) wel Een Moment. Dus ik nam me op dat moment heilig voor dat als ik mijn master had gehaald, ik zéker voor een uitreiking zou gaan!

De master nam alleen wat meer tijd in beslag dan ik vooraf had bedacht. En toen die scriptie een gebed zonder eind leek te worden door alles wat eromheen gebeurde en ik zelfs niet meer het idee had dat er ooit echt een einde aan zou komen, kon die hele -censuur-uitreiking me ook gestolen worden. Hou op, schei uit. Als het zo ver was, mocht de OU dat papiertje naar me opsturen. Klaar mee. Done.

Normaal gesproken kom je ook tijdens de master minimaal één keer in Heerlen terecht: voor het eindgesprek van je scriptie. Weer een wereldreis vanuit Leiden, maar daardoor ook wel weer echt Een Moment. Maar ja. Mijn scriptie was ineens klaar in het coronatijdperk en Het Moment in Heerlen werd dus een online gesprek in m’n studeerkamer. Ik logde in via de digitale leeromgeving, babbelde wat over een waanzinnig interessant onderwerp en toen ik uitlogde was ik ineens niet meer bachelor of laws, maar meester in de rechten. Ik zat nog steeds in m’n eentje achter m’n computer in m’n studeerkamer. Eh ja, en nu dan? Whoop? Het was toch een beetje een anti-climax, wat best gek is als je uiteindelijk toch bent gekomen waar je niet meer dacht te komen.

Dus ik besloot toch maar zo’n uitreiking te gaan doen. Ja, weet je, je moet er dan toch maar wat van maken. Er waren inderdaad een aantal uitreikingen gepland, dus ik klikte op die voor de master rechten. Om vervolgens te zien dat het een online uitreiking wordt. En ik kan niet ontkennen dat ik toch wel een klein beetje teleurgesteld was. Heb ik al die jaren zo hard m’n best gedaan om die rechtenstudie af te ronden, die master binnen te hengelen…. Eindigt het zo. Toch een beetje, ja, net niet, of zo.

Verdrietig is een groot woord, maar ontzettend jammer vind ik het wel. En ineens begrijp ik ook al het sentiment om gemiste diploma-uitreikingen, ook al is dat diploma gewoon in the pocket en is die studie gewoon afgerond. Die uitreikingen zijn toch een beetje de kers op de kakelverse taart. Nu komt die kers uit blik. En de taart uit Hoorn.