It’s a bird… It’s a plane…

Superhelden. Eén kostuum, één coupe, één slogan. Mijlenver van de realiteit. Het eerste wat bij men opkomt is een opstijgende man of vrouw met een opmerkelijk voorkomen. Zo heeft iedereen een eigen protagonist om naar op te kijken.

Naarmate je ouder wordt, worden je superhelden realistischer. Je kiest je rolmodellen op basis van je professie, hobby, levensfase enzovoorts. Juristen in wording denken bij de vraag naar hun voorbeeld al snel aan Harvey Specter. De advocaat puur sang voelt echter de hete adem van een andere beschermer van de gerechtigheid in de nek.

Van opstijgende onrealistische manifestaties van perfectie ga ik over op mijn eigen laagdrempelige, down to earth, held. Zijn kostuum een toga en zijn coupe die van die ene grootvader waar de rest van de familie de goede genen aan te danken heeft. “All rise” zijn slagzin bij aankomst. Ik heb het over wijlen rechter Frank Caprio (80). Zijn uitspraken en onderbouwingen klinken zoals de chansons van zijn voornaam- en landgenoot als prachtig samengestelde muziek in mijn oren. Elk juridisch vezeltje in mijn lichaam wordt geraakt.

Gewapend met een in menselijkheid gedompelde hamer en met een alles in acht nemende bril op zijn onrecht ruikende neus strijdt hij voor rechtvaardigheid. Grijze gebieden worden ingevuld door kleurrijke oplossingen en fleurige inzichten. Uitspraken worden gedaan met bravoure en zijn eigenaardige aanpak met hier en daar wat humor getuigen van veel panache. Een lofzang voor een grootse man om een gewoon mens te blijven.

Caprio moet telkens de afweging tussen de strekking van de geschonden norm en het belang van de schender maken. Is de strafoplegging proportioneel? Valt deze binnen de reikwijdte van de wet? Hoe moet de leemte tussen de theorie en praktijk worden ingevuld? Wat gebeurt er met de situatie van een alleenstaande moeder wanneer zij een al dan niet terechte parkeerboete moet betalen? Gaan we een middelbare scholier opschepen met een verkeersboete nu hij bij een stoplicht die ene seconde aan tijd tussen oranje en rood te snel af was? Caprio koos er in beide situatie voor om de boetes te laten varen en om schoon schip te maken. Een oordeel dat genoeg andere rechters ook zouden vellen. De discrepantie zit echter in de manier waarop hij dit doet.

Caprio komt dichtbij de mensen die tegenover hem staan. Soms zelfs zodanig dichtbij dat ze, zoals bij de Kerstman in een plaatselijke supermarkt, op zijn schoot plaatsnemen. Hij laat het kroost van de terechtstaande meebeslissen. Althans, hij betrekt hem of haar erbij en doet alsof zij aandeel hebben in het sanctioneren van de ouder. Verder laat hij ook door middel van het doorvragen met aan privésituatie gerelateerde vragen zien dat hij meer dan een handhaver van de wet is.

De laatste vijftien minuten van zijn superheldenfilm zijn aangebroken. Mijn protagonist heeft gelukkig een open einde aan zijn verhaal laten breien. Ik pleit dus voor nog veel meer sequels. Die Caprio verdient een Oscar.

Reacties

reacties