Dirty Disney: gruwelijke werkelijkheid voor kinderen

Ik ben eruit: films die gemaakt worden door Disney zijn een groot complot om onze kinderen om te leren gaan met de gruwelijkheden van het leven. Door op speelse wijze vreselijke misdrijven als de normaalste zaak van de wereld neer te zetten worden zelfs de allerjongsten afgehard en kunnen ze later beter omgaan met de grote boze mensenwereld. In deze column slechts een kleine greep, waarin kinderen klaargestoomd worden om te gaan met het dumpen van lijken in zee, criminele afrekeningen, de scherpe kanten van het vreemdelingenrecht, alsmede sugar-daddies en necrofilie.

Diep in de zee
Een manier om van iemand af te komen is om die persoon mee te nemen in een boot en vervolgens de persoon onderweg te laten verdwijnen. Onze Nederlandse celebrity-crimineel Joran van der Sloot werd hiervan verdacht in de zaak Holloway en de Duitse uitvinder Peter Madsen lijkt er ook wat van te kunnen. De film Vaiana speelt hier goed op in en bereidt onze jonge kijkers voor op deze gruwelijke werkelijkheid. Op speelse wijze dumpt de lachende knuffel-spierbundel Maui de minderjarige Moana diverse malen in de oceaan, wetende dat dit haar onvermijdbare dood moet betekenen.

Of wat dacht je van de openingsscène van Peter Pan, waarbij de jonge kijker kennis maakt met het eiland Never Land en de beruchte piraat Kapitein Haak. Het eerste wat we meneer Haak zien doen in de film is en passant een (vals) zingende medepiraat standrechtelijk executeren. Met een welgemikt pistoolschot maakt hij een eind aan het leven van het slachtoffer: moet hij maar niet zo vreselijk zingen. Diens lichaam valt uit het kraaiennest in de zee en er wordt nooit meer wat van hem vernomen. Het heeft veel weg van een gemiddelde criminele afrekening in het Nederlandse drugscircuit: doelgericht, op klaarlichte dag en snel. Goed om onze jeugd vast te laten wennen aan dat idee, wanneer ze ooit gaan studeren in een grote binnenstad.

Bovendien leidt dit tot een goed advies: heb je ergens een lijk liggen, stop het niet in een kast maar dump het liever in zee. Succes gegarandeerd.

Mowgli de gelukszoeker
Wanneer je tot een minderheid behoort, ben je kwetsbaar. Dat is een wijze levensles die we ook in Disneyfilms geregeld terugzien. Wanneer je andere talenten hebt dan anderen, een ander uiterlijk hebt, andere politieke denkbeelden hebt of een ordinaire gelukszoeker bent, dan kun je verbannen worden uit de samenleving waar je jezelf in bevindt. Prinses Elsa wordt haar ouderlijk huis uitgejaagd omdat ze een gave heeft die men vreemd is en moet als ‘monster’ maar ergens in de bossen dramatisch gaan zingen. Quasimodo is niet welkom in Parijs omdat hij er anders uitziet dan anderen. Simba is het niet eens met het dictatoriale regime van zijn oom en wordt zijn geboorteland uitgejaagd. En Mowgli denkt een graantje mee te kunnen pikken van het gelukzalige leven in de jungle en daar zijn de oorspronkelijke bewoners (onder leiding van Ka) het lang niet altijd mee eens: die zien hem liever verdwijnen naar waar hij vandaan komt. Een generaal pardon zou hen wellicht kunnen helpen, maar daarvoor moet je wel eerst ofwel een heldendaad verrichten, ofwel zelfvoorzienend worden. Er is geen betere manier om vreemdelingenrecht uit te leggen aan de jongsten onder ons.

Kus haar dan!
Voor wat hoort wat (quid quo pro). Het basisidee van een overeenkomst. Dat je ook je lichaam kunt uitbuiten als onderdeel van een overeenkomst is misschien niet altijd even leuk, maar wel doeltreffend. Het lijkt erop dat Disney ons wil laten geloven dat het de normaalste zaak van de wereld is wanneer jonge meisjes eerst seksuele handelingen moeten verrichten ten behoeve van een voor hen noodzakelijke tegenprestatie. Zo moet Ariël eerst even lekker zoenen met prins Eric wil ze haar benen kunnen behouden en moet Belle de stinkende en onverzorgde muil van het beest zoenen wil ze met een fatsoenlijke man van bil kunnen gaan. In de film Aladdin is het nog veel erger en lijkt het erop dat wanneer Jaffar de macht grijpt Jasmine een heuse seks slaaf is geworden van deze afstotelijke dictator, in ruil voor eten en een dak boven haar hoofd. Het heeft wat weg van de huidige overeenkomsten tussen studenten en suggar-daddies, waarbij de ‘daddy’ in kwestie voorziet in het onderhoud van de studente, in ruil voor wat ‘gezelschap’. Goed om onze jeugd hier vast op voor te bereiden.

Overigens worden ook jongetjes voorbereid op een smerige toekomst. Denk aan de prins die Doornroosje na 100 jaar kunstmatige slaap moet wakker kussen. Wat een onsmakelijke klus: haar lippen zullen na een eeuw snurken ongetwijfeld niet veel beter ruiken dan een broodje overleden rat. En in het verhaal van Sneeuwwitje en de zeven dwergen schuurt men tegen het necrofiele aan door een zelfde soort prins een lijk te laten kussen om Sneeuwwitje weer tot leven te wekken. En dat terwijl zeven dwergen verlekkerd toekijken.

Tsjah, het is allemaal niet rooskleurig, zo’n Disney film. Echter kan zo’n animatiefilm goed bijdragen aan de voorbereiding op het grote mensenleven. Verplichte kost voor onze jeugd, zou ik zeggen.

Reacties

reacties